İBB davasının ilk gününden izlenimler: Usul esası belirler

10.03.2026 medyascope.tv

10 Mart 2026’da medyascope.tv'de yaptığım değerlendirmeyi yayına Gülden Özdemir hazırladı

Merhaba, iyi günler, iyi sabahlar. İstanbul Büyükşehir Belediyesi davası dün nihayet başladı ve ben de tabii ki oradaydım. Gazeteci olarak da oradaydım ama sanık olarak, tutuksuz sanık olarak da oradaydım. Normalde dört kişiyiz ama benim durumumda sadece Şaban Sevinç vardı mahkemeye gelen tutuksuz gazeteci sanık olarak. Zaten Şaban'la beraber izledik diyelim. Çünkü bize hiç söz hakkı falan gelmedi. Gelmesini de beklemiyorduk zaten. Açıkçası şunu söyleyeyim; Silivri'de ben daha gergin bir ilk gün bekliyordum. Bir gerginlik oldu ama tahminimden daha az gergindi. Bu iyi bir şey tabii ki. Ben daha büyük bir karmaşa bekliyordum. Belli bir düzen vardı. Çok önlem vardı her anlamda, özellikle jandarma. Ve zaten Ekrem İmamoğlu'nun da söylediği gibi, bir kişiye üç jandarma düşüyor. O biraz abartılı tabii ama sanıklar kadar neredeyse jandarma olduğunu söylemek mümkün. Çok sayıda avukat vardı. Onlarca hatta yüzlerce de diyebilirim. Salonun dört bir tarafı avukatlarla doluydu. Gazetecilere çok az yer ayrılmıştı. Bir de ayrıca bir odada izleyebilmiş arkadaşlarımız. Bir de dinleyiciler. Dinleyicilerin içerisinde aileler de var. Esas olarak aileler ve partililer. Özgür Özel oradaydı. İstanbul İl Başkanı Özgür Çelik oradaydı. Milletvekilleri vardı. Böyle bir ortamda tartışmalı başlayan bir mahkeme oldu. Çünkü Ekrem İmamoğlu söz istedi. Açılışta söz istedi. Mahkeme başkanı da vermedi. Orada önce avukatlar üzerinden sonra Ekrem İmamoğlu’yla bir atışma oldu. Atışmanın bir yerinde, bir aşamada bir avukat çok ilginç bir şey söyledi. Dedi ki: ‘‘Biz duruşmanın nasıl yapılacağını sizlere sorduk. Mahkeme kalemine sorduk. Bize cevap vermediniz ama bugünkü Yeni Şafak gazetesinde Burak Doğan imzasıyla biz hangi sırayla sanıkların sorgulanacağını öğrendik. Bu nasıl oluyor?’’ dedi. Mahkeme başkanı cevap vermedi. Onun üzerine arkada bir kadın izleyici ‘‘Soruya cevap verin.’’ diye bağırınca ortalık biraz karıştı ve mahkeme başkanı oturuma bayağı bir ara verdi. Bir buçuk saatten fazla ara verdi. Sonra 13.30 dendi, 14.00'te gelindi ve bu sefer avukatlar sırayla geçtiler. Ekrem İmamoğlu'nun avukatlarıyla başladı ve mahkeme heyetini reddettiler. Reddi hâkim. Böyle bir hakları var biliyorsunuz. Ve mahkeme başkanının tavrını, başka örnekler de var ama mahkeme başından itibaren izlediği tavrı ‘‘kabul edilemez’’ ve ‘‘adil olmayan’’ olarak tanımladılar. Onu taraf olarak tanımladılar ve reddi hâkim istediler. Ve bugünkü yayının başlığına çıkarttığım, üçüncü ya da dördüncü konuşan biraz yaşı geçkince bir avukat çok güzel bir konuşma yaptı ve dedi ki: ‘‘Usul esası belirler.’’ Yani, ‘‘Sizin buradaki usulünüz, mahkeme heyeti olarak buradaki usulünüz bu mahkemenin adil olup olmayacağını belirler’’ ve dedi ki en sonunda, ‘‘Ben sizi reddediyorum.’’
Şimdi ben yıllar öncesine gittim. Yıllar öncesi 1982, 12 Eylül şartları Metris'te toplu dava, Devrimci Sol davası. Ben de tutuklu sanığım ve o mahkemenin bir asker başkanı var ama o yargıç değil. Ama mahkemenin esas başkanı Seyfettin Aydın diye bir sivil yargıç. Başka yargıçlar da var. Asker bir savcımız var. Recep Sözen'di yanlış hatırlamıyorsam. Çok acımasız birisi. Ama Seyfettin Bey yaşıyorsa Allah uzun ömür versin. Yaşamıyorsa Allah rahmet eylesin. O kadar düzgün birisiydi ki 12 Eylül şartlarında biz o terör örgütünden yargılanan insanlar olarak bizi karşısında düşman olarak görmeyen bir yargıçla idik. Dün aynı şeyi söyleyemem. Çünkü ilgisizlik, kayıtsızlık; zaten her şey önceden belirlenmiş gidiyor. Listeler yapılmış. Neye göre o liste yapılmış? Hangi sırayla yapılacak? Liste Yeni Şafak gazetesine ne gereği var sızdırılıyor? Niye saklanıyor avukatlardan, sanıkların kendisinden? Bilmiyorsunuz. Zaten açıklama gereğini de hissetmiyorlar. Böyle keyfilikle giden bir şey. Bu davanın böyle olacağı belliydi. Nasıl gelişecek bilmiyorum ama usul esası belirliyor. Burada bir iyi niyet ben görmedim. Açık söyleyeyim görmedim. Mesela mahkeme salonundaki görevliler, jandarmalar falan sizi akılları sıra disipline etmeye çalışıyorlar. Çünkü öyle talimat almışlar. Siz ‘‘Niye?’’ dediğiniz zaman diyecek hiçbir şeyleri yok. Mesela ‘‘Oturun,’’ diyor. ‘‘Niye oturayım?’’ diyorsun? Ve o zaman cevap veremiyor. Böyle bir ortam. Yani burada açıkçası insanın bu ülke vatandaşı olmaktan dolayı içi yanıyor. Benim içim yandı. Bir de şöyle bir şey, onu dün de söyledim, hep söyleyeceğim. Mahkemede galiba 100’ü aşkın tutuklu sanık vardı. Mahkemeye gelen çok daha fazla sayıda tutuksuz var ama çoğu gelmemişti. Benim mahkeme salonunda özellikle tutuklu sanıklar içerisinde şahsen tanıdığım altı ya da yedi kişi var. Yani onlar da bir iki belediye başkanı, belediyenin bir iki üst düzey bürokratı. Birisi tabii ki Murat Ongun. Hem gazetecilikten hem belediyeden tanıyorum. Ve ben birden kendimi şöyle hissettim, ‘‘Ya benim burada ne işim var?’’ Diğerlerinin orada olmalarının doğru olduğunu söylemek için söylemiyorum bunu ama bizi buraya monte ettiler. Kim bilir kim istedi? Bilmiyoruz. Hiçbir zaman da bunu söylemeyecekler. O iddianamede diğer zaten avukatların çoğu iddianame ile ilgili acayip şeyler anlattılar; böyle çok detay birtakım çelişkiler, baştan savmalık vesaire. Zaten daha önce de görülmüştü. Bu mahkeme heyeti bu iddianameyi nasıl kabul etti? Niye kabul etti? Yani neyle suçluyorlar insanları? Benim mesela burada yaptığım ‘‘Ekrem İmamoğlu mucizesi’’ yayını niye suç oluyor? Tabii ki orada birçok insan, mesela Mahir Polat vardı, ayağında kelepçeyle gelmiş. Ev hapsinde biliyorsunuz. Yani niye bunu yapıyorlar? Orada tutuklu olan insanlar niye tutuklu? Yok. Bunun cevabı yok.
Ve Ekrem İmamoğlu tabii ilk andan itibaren açılışta ve kapanışta anında ağırlığını koydu. Aslında Ekrem İmamoğlu şunu söyledi bence: ‘‘Buranın başkanı benim.’’ Ve mahkeme heyetine daha önceki davalarında da hep bunu söylüyordu, burada da: ‘‘Siz beni yargılamıyorsunuz. Beni başkası yargılıyor. Ben siyaseten yargılanıyorum. Bırakın diğerlerini, gelin benimle uğraşın.’’ Aynı lafı daha önce de defalarca etmişti. Dün de etti, gördük. Ve bu mahkeme böyle geçecek; Ekrem İmamoğlu'nun ağırlığını koymasıyla. Orada tutuklu sanıkların, diğer sanıkların – ki belli ki uzun zamandır, en azından bir yıla yakın zamandır Ekrem İmamoğlu’yla belki avukat görüşlerinde falan karşılaşmışlardır – çok yakın, çok sıcak bir ilişkileri vardı. Onu da gördük. Çünkü tutuklu sanıklar bir arada ve aralarında konuşabiliyorlar. Her türlü muhabbet ediyorlar vesaire. Onu gördük. Ekrem İmamoğlu'na böyle diğer sanıkların bir şeyi yok. Tam tersine onu bir şekilde bu davanın esas sanığı olarak onlar da öyle görüyorlar. Ve önümüzdeki süreçte şu olacak; o Yeni Şafak'a sızdırılan listede olduğu gibi Ekrem İmamoğlu tutuklu sanıkların sondan ikincisi olarak savunma yapacak. Bir ihtimal ona diyecekler ki, ‘‘Senin sıran gelmedi. Mahkemeye gelme.’’ Bunu yapmak isteyebilirler. O da ‘‘Hayır, ben geleceğim.’’ diyecektir. Ben Ekrem İmamoğlu'nun haftada dört gün olması beklenen duruşmaların hepsine gitmek isteyeceğini ve eğer bir engel çıkmazsa gideceğini düşünüyorum ve kendisi sorgulanmasa da her seferinde belli ki mahkemeye, mahkeme heyetine meydan okumaya devam edecek. Bu böyle gidecek ve benim ilk günden gördüğüm bu siyasi iktidar, bu mahkemenin duruşmalarının canlı yayınlanmasını asla istemez. Bize dediler ki: ‘‘Size sıra epey sonra gelir.’’ Bakalım. Açıkçası dün yaşadığım can sıkıntısı nedeniyle bir müddet gitmeyi düşünmüyorum. Normal şartlarda hem gazeteci olarak gidebilirim hem sanık olarak gidebilirim hem ikisini de yapabilirim. Ama inanın yani oraya, yol uzak vesaire tamam bunların hepsi ayrı bir şey ama yani bir insan olarak böyle bir şeye tanık ve bunun parçası olmak beni, yani nasıl söyleyeyim, utanmak değil de başka bir şey, tam bulamadım. Yani bu kadarı yazık. Ve ne oluyor? En son onu söyleyeyim. Duruşmanın bir aşamasında bir bakıyoruz son dakika haberi: Gaziantep üzerinde yeni bir cisim düşürülmüş, İran'dan fırlatılan. Yani kapımızda savaş var ve biz birbirimizle savaşıyoruz saçma sapan nedenlerle. Orada iki tane etkin pişmanlıktan yararlanan Aziz İhsan Aktaş bir yerde, iki tanesi başka yerde insanlar. Onların işbirlikçilik hevesiyle bir yığın insan orada durduk yere tutuklu duruyorlar. Ne diyeyim? Bakalım, takip etmeye devam edelim.
Evet, bugünün ithafı bir büyük sinema oyuncusu, 1994'te hayatını kaybetti ama hep gözümün önünde: Burt Lancaster. Çok farklı birisi. Şimdi baktım, ben onu sanıyorum ki çekirdekten sinemacı, tiyatrocu ama meğer cambazlık yapmış uzun bir süre ve ancak 33 yaşında ilk kez tiyatroya çıkıyor. 34 yaşında da ilk filminde oynuyor. Yani bayağı geç başlamış ama çok çok iyi gitmiş bir oyuncu. ‘‘Alkatraz Kuşçusu’’ en muazzam filmlerinden birisidir. Biz Müge'yle Alkatraz Cezaevi'ni de ziyaret ettik. Oradaki o acayip cezaevini görmüşlüğüm de var ama aklıma hep tabii ki film geldi. Bir başka filmi var; ‘‘Swimmer’’, ‘‘Yüzücü’’. Türkçede böyle mi oynadı bilmiyorum. Çok acayip bir filmdi. Bunu nasıl bulursunuz bilmiyorum. Herhalde bulmak zor değildir. Çok şaşırtıcı bir filmdi. Böyle, nasıl söyleyeyim, varoluşçu bir film de denebilir. Hollywood'da böyle bir film yapılmış olmasını hâlâ aklım almıyor. ‘‘Leopar’’ var tabii, İtalya'da çekilen Visconti'nin filmi. Orada Alain Delon, Claudia Cardinale, Serge Reggiani, şarkıcıdır biliyorsunuz. Onlarla birlikte oynadığı bir film. ‘‘İnsanlar Yaşadıkça’’ var. O da çok bilinen bir film. Ama benim en favorilerimden birisi 1964'te, galiba yapımcılığını da üstlenmiş, ‘‘Tren’’ diye II. Dünya Savaşı'nda geçen bir film. Bu filmin yapımcısı da galiba kendisiydi. Bizzat Avrupa'da çekilen bir film. Bir Nazi subayıyla bir Fransız direnişçinin mücadelesi, savaşı ve bir tren üzerinden giden bir film. Bakıyorum, Burt Lancaster her yerde karşınıza çıkabilen, bir de yani tip olarak da alışılmışın dışında bir tipi var ve müthiş bir oyuncu. Kendisi çok güzel şeyler bıraktı. Kendisini saygıyla yâd ediyorum. Söyleyeceklerim bu kadar, iyi günler.

Destek olmak ister misiniz?
Doğru haber, özgün ve özgür yorum ihtiyacı
Bugün dünyada gazeteciler birer aktivist olmaya zorlanıyor. Bu durum, kutuplaşmanın alabildiğine keskin olduğu Türkiye'de daha fazla karşımıza çıkıyor. Halbuki gazeteci, elinden geldiğince, doğru haber ile özgün ve özgür yorumla toplumun tüm kesimlerine ulaşmaya çalışmalı ve bu yolla, kutuplaşmayı artırma değil azaltmayı kendine hedef edinmeli. Devamı için

Son makaleler (10)

13.03.2026	Duran Kalkan ile Devlet Bahçeli’yi buluşturan savaş
11.03.2026	Erdoğan’ın yurtta barışa ne zaman ihtiyacı olacak?
10.03.2026	İBB davasının ilk gününden izlenimler: Usul esası belirler
09.03.2026	Ve büyük dava nihayet başlıyor!
08.03.2026	Bağımsız Kürdistan kapıda mı?
08.03.2026	Savaş uzadıkça Türkiye için riskler artıyor
07.03.2026	İran savaşında kimi destekliyorsunuz?
06.03.2026	İran’da gözler Kürtlerin üzerinde
05.03.2026	İç cepheyi böyle mi tahkim edeceksiniz?
05.03.2026	Yeniden: Türkiye’nin Öcalan’a ihtiyacı var

13.03.2026		Duran Kalkan ile Devlet Bahçeli’yi buluşturan savaş
22.09.2024		Ruşen Çakır nivîsî: Di benda hevdîtina Erdogan û Esed de
17.06.2023		Au pays du RAKI : Entretien avec François GEORGEON
21.03.2022		Ruşen Çakır: Laicism out, secularism in
19.08.2019		Erneute Amtsenthebung: Erdogans große Verzweiflung
05.05.2015		CHP-şi Goşaonuş Sthrateji: Xetselaşi Coxo Phri-Elişina Mualefeti
03.04.2015		Djihadisti I polzuyutsya globalizatsiey I stanovitsya yeyo jertvami. Polnıy test intervyu s jilem kepelem
10.03.2015		Aya Ankara Az Kobani Darse Ebrat Khahad Gereft?
08.03.2015		La esperada operación de Mosul: ¿Combatirá Ankara contra el Estado Islámico (de Irak y el Levante)?
18.07.2014		Ankarayi Miçin arevelki haşvehararı